วันเซ็งๆ กับ Database ขยะ December 23, 2008
Posted by iampampam in Uncategorized.7 comments
วันนี้แอบเซ็ง ทำงานแล้วต้องมาเจอกับขยะ ที่ถูกเรียกอย่างหรูหราว่า Database จริงๆ แล้วมันใช่ Database ที่ไหน “ขยะ” ชัดๆ แล้วเวลาการที่จะหาของออกจากขยะได้เนี่ย มันก็แสนจะลำบากยากเย็น มีที่ไหน ออกแบบ database ให้มี attribute เดียวกันอยู่ในหลายๆ table คุณครับ แล้วเวลาผมจะ query มาแล้วจะไปตรัสรู้ได้มัยว่ามันต้องไปเอาอันไหน โชคดีนะมีพี่ตั๊กใจดีคอยบอกให้ไม่งั้นเคืองมากกว่านี้อีก แล้วแถมชื่อ attribute บางตัวดันไม่สื่อใดๆ อีก data dic ก็ไม่มี พระเจ้า เรากำลังนั่งทำงานอยู่บนกองอะไรเนี่ย เซ็งโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย งานนี้นี่แม่ง แก้และเช็ดขี้ชาวบ้านอย่างเดียว เซ็งจริงๆ งานที่ควรจะทำจริงๆ ก็ดันไม่เดิน เฮ้อออออ คนเรานี่คือชีวิตการทำงานใช่มัยเนี่ย
Blogger มือใหม่ December 20, 2008
Posted by iampampam in Uncategorized.1 comment so far
จริง ๆ แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากจะมาใช้ wordpress หรอกนะ ทั้ง ๆ ที่มี msn space อยู่แล้วก็ไม่ยอม up บ่อย ๆ สักที งวดนี้ก็กะว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วย wordpress กับการพยายามนั่ง up โน้นนี่ขึ้นมา เด่วมาดูกันว่าจะทำได้สักกี่น้ำ “- -
ช่วงนี้ชีวิตของเราหลายคนอาจจะไม่ค่อยรู้ว่าตอนนี้แปมมานทำอะไรอยู่ เห็นแว๊บไปแว๊บมาที่มหาลัยบ่อย ๆ ก็ต้องบอกเลยว่าตอนนี้ทำงานอยู่กับ อ.แอน แล้วก็เตรียมตัวเรื่องเรียนต่อ ซึ่ง 2 เรื่องนี้ยุ่งพอ ๆ กัน ทำให้ชีวิตเราไม่ค่อยได้มีเวลาว่าง ไม่ค่อยได้พบปะผู้คนเยอะ ๆ ทำงานก็งก ๆ เงิ่น ๆ กับการ coding บ้าง ทำ document บ้างอยู่คนเดียว มันก็ทำให้มันรู้สึกเซ็ง ๆ เฉา ๆ ไป แต่ก็โอเคอย่างน้อยก็ยังใช้ชีวิตอย่างมีประโยชน์ สามารถทำอะไรให้กับเพื่อนมนุษย์ด้วยการนั่งทำโปรเจคของกรมทางหลวง ใช้ความรู้ทางคอมที่ร่ำเรียนมาในการแก้ไขปัญหาและพัฒนาระบบ แล้วก็ได้ตังค์เอามาจุนเจือค่าใช้จ่ายกับตัวเอง อ่อ อีกอย่างก็ยังดีที่ยังได้ไปเจอคนในแลป เจอพี่ ๆ น้อง ๆ ก็ทำให้ความเซ็ง ๆ ที่เกาะติดตัวมันพอจะสลายลงไปได้บ้าง แต่บางทีที่พอไปแลปแล้วพบกับความผิดหวังที่ไม่เจอใคร มันก็ยิ่งทำให้เซ็งและเหงาขึ้นเป็นทวีคูณ แต่ก็เอาเถอะ เราต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้มากที่สุด อย่าได้ไปสนใจสิ่งรอบข้างมากนัก มองไปข้างหน้าแล้ววิ่งตรงไปให้ถึงจุดมุ่งหมาย ให้ถึงฝัน…
ส่วนเรื่องเรียนต่อ ก็ตอนนี้รู้สึกเหมือนกับนั่งทอยเหรียญอยู่ ชีวิตมันมืดบอดมาตั้งนานแล้ว จะติดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถึงติดไปจะเรียนอย่างมีความสุขหรือเปล่า แล้วจะชอบหรือเปล่า จบมาจะได้งานที่อยากทำอย่างที่ตั้งใจหรือเปล่า ทุกอย่างมันเบลอ ๆ มึน ๆ ไปหมด บวกกับสถานะการณ์ยอดแย่ทางเศรษฐกิจของเมกาก็ทำให้ยิ่งคิดว่าถ้าจบมาแล้วจะได้งานหรือเปล่าเนี่ย.. แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ตัดสินใจไปแล้วว่า ถ้าได้มีโอกาสไปเรียนเมืองนอก ก็ตั้งใจไว้ว่าจะไปเริ่มต้นชีวิตการทำงานที่นั่นสักพักแล้วค่อยกลับมาเมืองไทย และหวังใจลึก ๆ ว่าการที่ได้ไปเริ่มต้นชีวิตที่โน้นก็คงจะทำให้ความคิดความอ่านของเราเป็นผู้ใหญ่ขึ้น พึ่งพาตัวเองได้มากขึ้น และสามารถเอาประสบการณ์ ความรู้ที่ไปกอบโกยจากที่โน้นมาหาลู่ทางทำอะไรได้บ้างในเมืองไทย
สำหรับวันนี้มาบ่น ๆ ให้กับตัวเองอ่านก่อนแค่นี้แหละ แต่ก็หวังว่าจะมีใครหลุดมาอ่าน blog ลับของเราแห่งนี้ 
